خنجر دلتنگی را در قلب عادل فرو نکنید - وبلاگ عینک با کلاس

به گزارش وبلاگ عینک با کلاس، یک سال از این ماجرای حذف عادل گذشته و حالا دیگر آوردن نام او خط قرمز نیست. از ابتدا هم نبود اگر بعضی با آمدن نامش قالب تهی نمی کردند که پاسخ استادی که حذف می نماید را چه بدهند.

وبلاگ عینک با کلاس- رضا جوکار: بیستم اسفندماه 97 آخرین حضور عادل فردوسی پور بر روی جایگاه برنامه ای بود که 20 سالگی اش را پشت سر می گذاشت. عادل شاید تنها نقطه اتصال بسیاری از مردم با صداوسیمایی بود که دیشب یک بار دیگر ضعف خود در برنامه سازی را نشان داد

در تمام این سال ها دوشنبه آخر سال نه تنها علاقه مندان به فوتبال بلکه آنهایی که با ذره بین در صدا وسیما به دنبال کمی سرگرمی بودند پای اجرای برنامه کسی می نشستند که توانایی کشاندن هر ستاره ای از هر قشری به استودیوی برنامه اش را داشت.

دیشب دوشنبه آخر سال بود و همه بضاعت مجری ویژه برنامه فوتبال برتر و تیم برنامه سازش در گفت وگو با سه بازیکن لیگ برتر خلاصه شد.

تا اینجای کار همه چیز روال طبیعی خودش را دارد و کسی از مجری و تهیه نماینده این برنامه انتظار سورپرایز فوق العاده ای ندارد. اما فرایند غیر طبیعی آنجاست که دو میهمان برنامه در دفاع از عادل فردوسی پور که میزبانی هر ساله اش را غصب کردند ابراز دلتنگی می نمایند.

مجری هم که اوایل جانمایی اش به عنوان جانشین عادل با هر بار بردن نام او در برنامه اش بیشتر از هر زمانی نشان می داد که در مواقع دستپاچگی چیزی از استاد نیاموخته، حالا اما پشت واژه استاد پنهان می گردد.

ماجرا زمانی تلخ تر می گردد که بر زبان آوردن نام عادل درست در جایگاهی که آقای گزارشگر آن را به چنگ نیاورد بلکه ساخت می گردد شجاعت و استاد نامیدنش هم سپاس شاگرد لقب می گیرد. ابراز دلتنگی هم می گردد دفاع از عادل. دفاع در برابر کدام حمله؟

یک روز مدیر یک شبه ای تصمیم گرفت تا یکی از محبوب ترین چهرهای مردم،دیگر نباشد. به همین سرعت و به همین سادگی. نه نیازی به شرح دید و نه حمله ای کرد. خاطرات یکی دو نسل را کشت تا حرفی در آن نباشد. یک سال از این ماجرا گذشته و حالا دیگر آوردن نام عادل خط قرمز نیست. از ابتدا هم نبود اگر بعضی با آمدن نامش قالب تهی نمی کردند تا پاسخ استادی که حذف می نماید را چه بدهند.

ماجرا عوض شده این روزها. میهمان و میزبان خیلی شیک برای عادل ابراز دلتنگی مینمایند. رسانه ها و مردم هم از برده شدن نامش شادمانی. خب بنمایند به کجای صاحب قدرت برمی خورد. آیا معنی این رفتار آگاهانه چیزی جز عادی سازی غیبت یک فرد اثرگذار است؟ ما کجای قصه به چنین حق نازلی قانع شدیم؟

عادل مگر به جبر بیماری و یا از سر خوشی غایب است که برای غیبتش ابراز دلتنگی می کنید؟

بله بر زبان آوردن دلتنگی هزینه ای ندارد و از قضا هر رفتاری که تلخی این ماجرا را کاهش دهد اما به اصل ماجرا خدشه ای وارد نکند مجاز است و خوشایند آنکه دلش با حرف مردم نیست.

اما روی سخن با همه آنهایی است که این روزها با بردن نام عادل تصور می نمایند در قامت یک قهرمان شجاع قرار می گیرند.

به هنگام کشمکش میان ترس و احساس و درست زمانی که درگیر مزه مزه کردن کلام در دهان هستید اگر خواستید نامی از عادل ببرید با خود تکرار کنید آیا توان پرسیدن علت حذف عادل و غیبتش را دارید؟ اگر این توان را در خود ندیدید و این مطالبه را حق مردم ندانستید، هرگز نامی از عادل نبرید.